Een latina die door Latijns-Amerika reist

(Wie is geboren en getogen in de VS)

Amerikanen denken dat ik Costa Rican ben. Costa Ricanen denken dat ik Indiaas ben. Indiërs denken dat ik Punjab ben.

Iedereen is verrast dat ik Engels kan spreken. Het is voor iedereen een wonder dat ik kan praten.

Als Amerikanen op me af komen praten in gebroken Spaans, laat ik ze even een paar minuten staan.

Als iemand me vraagt ​​hoe ik Engels heb geleerd, is mijn standaardantwoord 'Biggie en Tupac'.

Mensen blijven me vragen of ik me hier meer 'thuis' voel, alsof alle niet-blanke Amerikanen een zielszuchtig verlangen hebben om terug te keren naar een moederland.

De VS is mijn moederland. Ik wil Taco Bell. Ik wil chemicaliën zoals elke echte Amerikaan. Ik wil Starbucks. Ik ben een eenvoudige teef.

En trots.

Moet ik daar trots op zijn? Waarschijnlijk niet, maar ik kan dit land ook niet claimen alleen omdat mijn grootmoeder en overgrootmoeder hier zijn geboren.

Ik was niet degene die in een mijnstadje in de bergen woonde. Ik was niet degene die als tiener haar eerste likje ijs had. Ik hoefde dagenlang geen trein te nemen om de oceaan te zien.

Ik ben opgegroeid met supersnel internet, schietpartijen op scholen en obesitas en opioïde epidemieën.

Ik kom uit de plaats waar ze je proberen te genezen met schaamte en schuld, waar als je doet wat artsen aanbevelen, je op de een of andere manier ziek wordt.

Ik kom uit de Verenigde Staten. Ik ben ook gewoon een toerist.

Ik ben toevallig bruin.

De plaatselijke mannen flirten meer met de blondines dan zij met mij flirten. Buitenlandse mannen flirten met me, denkend dat ik een local ben.

De waarheid stelt hen teleur.

Als ze klaar zijn met flirten met de lokale bevolking, maken de buitenlandse toeristen contact met elkaar.

In de badkamer van het hostel, op het strand.

Ik kan in het Spaans bestellen en de wisselkoers kennen. Dit maakt mij een expert in Costa Rica in de ogen van velen.

Ik heb voor veel blanke vrouwen insecten en spinnen moeten doden.

En blanke mannen.

Blanke vrouwen geloven me niet als ik vertel dat er een voorkeur voor een lichte huid is, zelfs in dit land. Ze zeggen dat ik een positieve houding moet hebben.

De mannen die met me flirten, vinden het een compliment om me te vertellen dat, hoewel ze meer "Amerikaans ogende" vrouwen verkiezen, ze me nog steeds leuk vinden. Ze begrijpen niet waarom ik dit niet vleiend vind.

Jeugdherbergen vragen een aanbetaling als ze denken dat ik een local ben, maar ze zien niet eens mijn paspoort.

Ik moet uitleggen dat pindakaas meer kost omdat het wordt geïmporteerd. Ik raad aan in plaats daarvan lokale kazen en fruit te eten. "Ik dacht dat het hier goedkoper zou zijn!" Zegt elke bezoeker.

"Ik dacht dat het gemakkelijker zou zijn om hier een baan te krijgen!", Zeggen de toeristen die langer blijven. "Ik wilde een baan krijgen die Engels doceerde, maar hier leren ze het op school."

Scholen in andere landen onderwijzen talen en hebben blijkbaar hun eigen economieën.

Ik kom uit de Verenigde Staten, zeg ik steeds weer.

Niemand gelooft me.

"Maar waar komen je ouders vandaan?" Ze vragen. Ze proberen me te stompen.

"Mijn ouders zijn ook in de Verenigde Staten geboren."

Ik schrijf boeken.